miałam mu za złe
Muchawka wylała na wiosnę
a żar z nieba lał się
na spacer po łące
powietrze było inne
gdy zrywał kaczeńce
kocha lubi szanuje
odpadały płatki
nie martw się mówił
gdy zajadał truskawki
niektóre pierwiastki
zaczną rozkładać się
w ciele, po wielu latach
będzie to obojętne
radioaktywnej miłości
Maria Kryńska-Szostak
“Stopy zdają się mówić:
Doszłyśmy dotąd, to już kres.”(Krawędź, S.Plath)
“Jaki smak będą mieć wigilijne róże?
Pszczoły wzlatują. Wyczuwają wiosnę.”
(Przezimowanie, S.Plath)
Może niebo mnie wypełni - stanę się błękitem. Pszczoły
zwinięte w rój runą na mnie i we mnie, obnażą mnie
do szpiku kości. Będziesz potem szukał długo -nie rozpoznasz,
nawet jednego słowa, nawet jednej obumarłej części.
Jeszcze walczy o mnie mój zagon cebuli, jabłonie,
siedemdziesiąt jeden na jedną, zabieram im owoc jak swój.
Powalam drzewa miłością, po której milczenie. Cmentarz
rozrasta się we mnie ciszą, do nieprzytomności.
Trawa wbija się w stopy zawsze, wyzierając na wylot.
Nie mam jej tego za złe, niech robi co chce.
Przywykłam do bólu. Ścianie oddaję czerwień, kolor
mego serca, przecież go porzucę. Położę się. Zasnę.
Jeśli nie potknę się o Krawędź w tym szalonym pędzie,
przetrwam. Przezimuję. Zrzucę szaty żałobne. Cis dostojnie się nagnie
mojej smukłej skórze. Księżyc udzieli ślubu obrączce w welonie.
Ja zasiądę do miodu, spojrzę kocim okiem, więc to był raz trzeci.
Maria Kryńska-Szostak
niedokończone książki
rozkładają płatki aksamitnych skrzydeł
w szufladzie płonie ta sama od lat żyrafa
nadal śpisz wydłubując w ścianie drzwi
w które wejdzie kamienna kobieta
świat skalnieje powoli
nie przeczuwając nawet mojej obecności
nie zwracając uwagi na ten cały kram szaleństwa
i resztę umarłych na wyspie szczegółów
cisza zda się być egzotyczną
myślę że to ważne
ilość elementów wpływa na odbiór układu
ośmielam się dotknąć paraboli twojej twarzy
jakże zimna marmurowo
Gala po Ostatniej odchodzi Wieczerzy
Dali ulega poparzeniom
kadłub posągu pęka w mojej dłoni
wiatr topolowymi powiewa chustkami
jak dziewczyna na peronie
jeszcze zakołysanie delikatne łodzi
szelest traw niedostrzegalnych jak chwila
i nadejdzie wyrafinowanie
ostatecznością szklistą bez światłocienia
Maria Kryńska-Szostak
"Cis przesyła mi ciemność - ciemność i milczenie."
(Sylvia Plath, "Księżyc i Cis")
"Umieranie jest sztuką tak jak wszystko
Jestem w niej mistrzem" (S.Plath, "Kobieta Łazarz")
Malowała paznokcie czerwonym lakierem.
Związywała pukle włosów wstążką.
Stroiła się - jak mówią - na ostatnią godzinę.
Jeszcze nie dostrzegłam w kącikach jej oczu
samochodu - zabójcy, który w poniedziałek rano
rozetrze jej kruche ciało, jej biodro w falbankach,
jej czerwone paznokcie na wiór.
On przyniósł mi wtedy kapustę - dużą dorodną głowę.
Mówił, że nie warto, że mówią nieprawdę.
Kapusta długo leżała bez ruchu.
Pochowałam ją, po jego samobójczej śmierci.
Złożyłam jej blade ciało, uschłe włókna,
pod krzakiem czerwonej porzeczki.
Wtedy jej jeszcze nie znałam. Widziałam tylko
usypany grób. Wydobywała się z niego ręka i głowa
Chrystusa zerwanego z krzyża - krzyżyka zaledwie,
noszonego zazwyczaj na falującej oddechem piersi
uwięzionej w sukience czerwonej jak płatki róż.
Mówią że jej poezja zyskała na sile - gdy umarła.
Rozpękł się szklany klosz jej udręki.
Posypały się maki październikowe. Posypał się śnieg.
Nadciągnął wiatr i zatrząsł cyprysem
jakby strącić chciał księżyc jej zaciśniętej w pięść myśli...
Wtedy zdjęto pieczęcie z jej ciała.
Rozebrano słowo, ciało z ciała, krew z krwi.
w moim ogrodzie
studnie wyschnięte na cztery sążnie
ramion twych nie wystarczy
by objąć ani dosięgnąć dna
a łez by napełnić
czasami tylko deszcz
przelotnie przywoła je do życia
jak wilgotne usta
smakuję ich sens
wpuszczam do środka
łodzie bez wioseł
małe papierowe łódki
wirują we mgle
zjawiskowo
Maria Kryńska-Szostak
teraz nie jestem inny
niż wtedy w maleńkich pokoikach
głodu i szaleństwa”
Charles Bukowski, „a ty mi powiedz co to znaczy”
zasłaniam roletami okna
nie dojdzie światło
polecony list
gdy dochodzę do siebie o brzasku
robotnik budowlany
nie przejdzie po świeżo upranym dywanie
na stronie z wierszem Bukowskiego
nie zostawi śladów po wapnie
Chinaski na darmo strzępi sobie gębę
nie krzyknie: koniec imprezy
spierdalać
wieczorem zwijam rolety
przymykam oczy
na oplatające dom rusztowanie
układam się z niebem na
hydromasaż z gwiazd
na balkonie
więc żaden sukin
kot nie wejdzie
po drabinie
jacuzzi
to stan umysłu
jak "niezapłacony rachunek za gaz"
i od tego można umrzeć
Henry
raz dwa
leżała naga
ręce miała skute
średniowiecznym łańcuchem
widziała stos
język płonął
a siły posłuszne roli
bezwolnie opuszczały
rynek
tuba wielka na kołek
przebijała oddech
wracała na rozkaz
-lekarz - może psycholog
na trzy
test na podświadomość
współpracuj
żyj
Maria Kryńska-Szostak
pierwotny zapis
jak wyraz tracący swój kształt
obraz niknących z oczu wież
który pragnę ocalać
jak własne DNA
galaktyczna przestrzeń
jednak rozszerza się
ślad gubi trop
życie wraca do probówki
ogień do wnętrza wulkanu
"I Bóg stworzył kobietę... " Roger Vadim
rodzą dzieci pod wodą
wiedzą jak obudzić drzewo
cały las
potrafią nazwać syna
znają położenia geograficzne miast
schematy wiertarek
mają rozpisany czas
na słowa cięższe od powiek
zapas plastrów i szminek
w plecaku kanapkę
i powrotny bilet
dzisiaj je spotkałam
zamiatały morze
Maria Kryńska-Szostak
zobacz
po ścianach nie zdobytych twierdz
tylko czas przesuwa ziarna piasku
a jego wysłannik wiatr
nadzoruje porządek rzeczy
mijamy
zgłoska po zgłosce
jak rozkruszana skała milkniemy
w pół słowa
i ja
godzę się na
i z pokorą zwijam ciało w pąk
skraplam się wzdłuż łodygi
ściekam w głąb siebie
by stać się słowem zamkniętym
- czasem dokonanym
Maria Kryńska -Szostak
zamilcz jak wyspa
UMARŁYCH
niech ucichnie
dłoń kryształem
CIEŃ bezruchem
kształt ostrym
KONTUREM
sztyletu
wówczas i JA
z zimną krwią
zeskalnieję
Maria Kryńska-Szostak
poprzez przestrzeń
którą tylko myśl przebędzie
spoglądam na ciebie wiedząc
że tam już cię nie ma
doświadczam twoich słów
więc dotykam istnienia
ten i tamten świat
u zbiegu prostych
w punkcie - jeszcze przez chwilę
w nim jestem
by po piruecie znowu iść
po linie plecami do
prostej prostopadłej
Maria Kryńska-Szostak
szukaliśmy swoich imion
w słownikach
literaturze pięknej
w źrenicach bliskich
najbliższych
słowach i gestach
schodziliśmy w głębiny snów
by wypłynąć
jeden po drugim
na ich powierzchnię
jak bezimienni rozbitkowie
Maria Kryńska-Szostak
przesycona zimnym światłem, wyniesiona
siłą odśrodkową w pion, a zewnętrzną w płaskowyż
w zatrzymany lot, półsen, przezroczyste przeczucie
niedostępna niepewnym czekanom
przestrzeń pustynna, cicha jak świątynia
jednego oddechu, serca skutego lodem
napina się nagle wewnętrznie
jakby w oczekiwaniu, nieuchronności
pękanie lodu poprzedza lekka gorączka i zawrót głowy
biała niedźwiedzica
wydobywa z siebie polarny pomruk
Maria Kryńska-Szostak
Zachwyciłeś się pierwszym słowem, ja - twoim ciałem
i spojrzeniem ascety, w którym nie widziałam dna, ani drogi.
Śnieg prószył o zmierzchu, usta rozchyliłeś.
Pochwyciłam z pragnienia pierwszą sylabę.
Kartka zadrukowana wierszem rozkwitła w twojej dłoni.
Pisaliśmy do siebie, by smakować, pieścić myślami zmysły,
wprowadzać w drżenie słowa. Pisaliśmy, by się całować,
a nasze bijące głośno serca sklejały się i pękały na powrót
pod ciosem metafor. Dusze ścigały się w labiryntach wieków,
z miasta do miasta, z epoki do epoki. Wyrwana ze świata
zawisłam w przestrzeni. Mówią, że był to nagły wypadek.
Pas uratował mi życie, ale dotyk... Uwierzysz?
zsunął się z policzka, a świat się zaplamił.
Czasami jednak wydaje mi się - widzę cię kącikiem oka.
Pojawiasz się raptem, taki jak dawniej,
jakbyś gotowy był znowu do drogi - więc myślę wręcz,
że w życiu po życiu, gdy wszystko się dokona,
a czas się zakrzywi, spotkam cię w pętli przestrzeni
i tak jak wtedy, pochwycę w płuca twoją sylabę.
mój syn poznał właśnie dogmat
o śmierci ciała
i nieśmiertelności duszy
płakał
gdy grzebał swoje małe rączki
rozpaczał nad głosem
którego nie wydobędzie
nie wyobraża sobie życia
poza ciałem
jeśli Jezus zmartwychwstał
spytał nagle
i wrócił do swojego Nieba
to może i my wrócimy kiedyś
do swojej Ziemi
i do naszych ryb
które pływają w akwarium
Maria Kryńska-Szostak
