gdy wspólne dźwięki przeszywają noc
wyciskam wszystko
czego nie można wydusić w ciągu dnia
zlewam się z tłem
pogaszonych lamp
gubię czas
gdyby spojrzenia miały ostrza
przebiłbym nimi mrok
więc rozmawiamy
powinno być prościej powinno łagodzić
a wykręca coraz bardziej
łapią skurcze
jak wszystko co posiadło umiejętność umierania
są gotowi
wziąć sprawy we własne słowa
przybić metaforę
jak pieczęć
wyjść poza granice
podłożyć się na wstępie
z głową pełną łatwopalnych marzeń
rozerwać na wiersze
i nadszedł świt
wyrywając drzewom włosy
seplenił o tym
że miłość jak wodorosty
trzyma dopóki płuca nie wypełnią się
ostatnim nie
wieczór powinien rozpinać się na życzenie
albo zrywać ubrania
zanim zdążymy wypowiedzieć
wchodzę
w zapach skóry napiętej jak horyzont
zgubiony oddech
jeszcze
niecierpliwie wpychane w przestrzeń
języka
dawniej byłem zwykłym zjadaczem pragnień
gdy pierwszy raz zacisnęła mi na szyi pętlę
otworzyłem szeroko usta
zacząłem domyślać co niedopowiedziane
później było prościej
wplątywałem ją w siebie by na koniec
otwierać żyły
świty wcierałem w zapomnienie
o zmierzchu zapalałem świeczkę
ostrzyłem noże
wpadałem na nią jak ślepy
bez psa przewodnika co urwał się ze smyczy
za suką
próbowałem wielokrotnie
za każdym razem celniej
silniejsza po kolejnym cięciu
odradzała się w miejscu
gdzie ją mordowałem
idą
wytartymi dzielnicami
pokojowo urodzeni
z węgla i półwiecznej stali
idą
depcząc kwiaty za istnienie
pokojowo nauczeni
być kilofem i kamieniem
idą
ciągnąc gruzy pod butami
pokojowo rozgrzeszeni
przez historię chwiejnej flagi
idą
wznosząc w rękach złoty garniec
pokojowo nagrodzeni
za pogardę
zanim się odwrócisz wezmę żyletki
będę ściskał
aż śmierć powie pas
następnego dnia deszcz zmyje dowody
ulicę której nigdy nie było
na pożółkłej mapie pozoru
mrok wbił paznokcie szarpie na wszystkie strony
przypomina się ilekroć milknie księżyc
otwarty na najbardziej stromą przepaść
uwiązałem pętlę na której zawisła tęsknota
ktoś wykradł niebu gwiazdę
opowiadaj mi każdy ból
bo tylko wtedy życie ma sens
gdy cierpi się we dwoje
progi opery są zbyt strome
dla karła w czarnym podkoszulku
tutaj wymaga się starannie zawiązanych uśmiechów
białych kołnierzyków
sztywnych manier
w nowej poezji nie powtarza się słów ani wersów
nie powtarza się słów ani wersów
nie powtarza się marzeń –
nie powtarza się tych samych
błędów
