"Nadzieja siółstr Łazarza" - Krzysztof Kaczorowski

Okaż mi swoją miłość, Ty Który Jesteś Bogiem.

Błagam, okaż swoją litość dla mnie nędzarza.

Pragnę być Twoim przyjacielem, nie chcę być wrogiem,

mam nadzieję jaką miały siostry łazarza.

Panie już cuchnę, wiele długich lat leżę w grobie.

W grobie pychy, egotyzmu i hipokryzji.

Chciałem udowadniać, że jestem kimś, innym, sobie,

już nie żyję – dla życia swego nie mam wizji.

O gdybyś Panie się nie spóźnił, o gdybyś tu był,

na pewno bym nie umarł w tej walki ferworze.

Wiem nieraz pukałeś, jam w swej głuchocie Panie tkwił,

widzę jeszcze szansę – Tyś zmartwychwstaniem Boże.

Powiedziałeś, że ujrzy chwałę ten kto uwierzy.

Zapłakałeś… Rozkaż Panie odsunąć kamień.

Każ wyjść... każ rozwiązać... daj wolności powiew świeży,

grób wegetacji w owocne życie weź zamień.

Blachownia 2003

"Wierzę i to przez to, nadaję chwilce sens" - Krzysztof Kaczorowski

Szarą wstęgą wielkomiejskiego potoku,
przez tępe fale z połatanych zawirowań,
coś pędzi bezwolnie jak ścieki w rynsztoku –
Część tego myśli, bez słów, bez rozczarowań.

Część inna jad sączy, pożąda bezmyślnie.
Nietrzeźwością swą ubija pianę głupoty.
I bywa, że czasem iskierka zabłyśnie,
lecz za mała by wypaść z tłumu i z hołoty.

Tylko części tej cząstka się zatrzymuje
i z mądrością stawia opór sile ciśnienia.
Odpowiedzialnie, odważnie ryzykuje
dając siebie. Tylko czy? - wierzę, że coś zmienia.

Wierzysz? ktoś zapyta… hm?… to wiara tylko.
Tak to prawda, lecz nie możemy do snu kłaść rzęs,
uciekać przed życiem bo tylko jest chwilką.
Wierzę i to przez to, nadaję chwilce sens.



Radość maj 2010

"Wstydzę się spojrzeć w twarz" - Krzysztof Kaczorowski

Melancholia odziana w apatii płaszcz,
czyż nie za długo ma u mnie staż ?
Ty z mefistofelowym uśmiechem klaszcz,
ja wstydzę się sobie spojrzeć w twarz.

Wokół głowy sitowie się wijące,
grzęzawisko gwałtem zastrasza,
piekło bezradności we mnie płonące –
znak większy od znaku Jonasza.

Melancholia odziana w apatii płaszcz,
czyż nie za długo ma u mnie staż ?
Ty z mefistofelowym uśmiechem klaszcz,
ja wstydzę się dziecku spojrzeć w twarz.

Dłużej niż Jonasz we wnętrznościach ryby,
po trzech dniach wypluła go na ląd.
Zimny nie jestem, gorący na niby,
każ mnie wypluć, daj naprawić błąd.

Melancholia odziana w apatii płaszcz
za długo ma u mnie staż.
Ty z mefistofelowym uśmiechem klaszcz,
ja wstydzę się żonie spojrzeć w twarz.

Przebacz żono i synu, skrzywdziłem was,
jak trzcina złamana szumię,
wybacz mi Boże, ten faryzejski kwas
– sobie wybaczyć już nie umiem .

Melancholia odziana w apatii płaszcz
za długo już ma u mnie staż.
Ty z mefistofelowym uśmiechem klaszcz,
ja wstydzę się Bogu spojrzeć w twarz.

W wielu smakach razem podane myśli,
i pomieszanie różnych rzeczy.
Ducha otrzeźwienia proszę Cię przyślij,
ratuj Zbawco Synu Człowieczy.

Daj czyste serce, nawrócenie szczere,
abym w sobie prawdą nie sterował,
by mego życia ona była sterem
bym nigdy już słowem nie handlował.







Blachownia 2003

"A Może Wystarczy" - Krzysztof Kaczorowski

Ile ścieżek trzeba przedeptać,
by zrozumieć czym jest życie.
A może wystarczy,
obierać ziemniaka
i poczuć zapach
spadających łupinek.
Poczuć go w pełni, totalnie,
rozkoszować się nim.
Nie myśleć –
czy po drugiej stronie będą zapachy?
Lecz przeżyć, tu i teraz
by zachować w sobie, przemijającą woń.


marzec 2008

"Walka" - Krzysztof Kaczorowski

Honor straciłem, dumę zgubiłem w miernocie
a rzucam się, jak wąż syczę i się wiję.
Owoc mój świadczy o umysłowej ciasnocie,
jestem trupem chociaż mam imię, że żyję.
Umieram, odpływam i w znane i nie znane.
Śmierć mnie kusi i oswaja żywą wonią,
nową nadzieją. Stare myśli rozbabrane –
na krzyż z nimi – niechaj czas cmentarny trwonią.

Chcę umrzeć a walczę o tę pustkę drapieżnie,
o to czego nie mam a zabiorą jeszcze.
Chcę żyć, dlaczego śmierć traktuję tak pobieżnie,
miłością własną żyję, z sobą się pieszczę.

Na manowce zaprowadzi i zakpi ze mnie,
ta miłość własna, ku której serce płonie.
Krzyża obietnice i bezsens co jest we mnie…
czy zaufam śmierci… by po drugiej stronie…

Trwa wredna walka i chyba nie o to co mam,
walka o wiarę, w prawdę, krzyża przesłanie.
Nikt go wziąć za mnie nie może, muszę umrzeć sam,
by ujrzeć nadzieję – ujrzeć zmartwychwstanie.



Blachownia 2003

"Jak ? - Krzysztof Kaczorowski

Zrywa tępym ruchem zbuntowanej duszy,
kłos wiedzy zielony, ziarna niedojrzałe.
I zlepia, z młodych kipiących kości - klejem,
domek z kart… bezmyślnie autorytet kruszy.
Ma armię naiwną, plany przemądrzałe,
z map umie odczytać tylko przywileje.

Myśli strategicznie, lecz jakże wybiórczo.
Nieprzewidywalny… po której jest stronie?
Szydzić nim nie chcesz, wzgardzić nie możesz.
Być autorytetem. Jak? Jak mówić „twórczo”?
Jak kochać mądrze? Myśleć, wytężać skronie?
Być niegasnącą pochodnią…. Twardy Orzech.


Radość 2 kwietnia 2010

"Myśl gorąca" - Krzysztof Kaczorowski

***

Myśl gorąca, gorące uczucie -
ciężka głowa jest, rozum leniwy.
Cisza „nudna”, jak kamyczek w bucie,
trudno usłyszeć wyraz właściwy.

Trudno usłyszeć i wypowiedzieć,
Słowo, co nie wysusza a zrasza.
Lecz tak Jej trudno bez słów usiedzieć,
więc czasem milcząc szepnie – przepraszam


koniec kwietnia 2009

"Pielgrzym Świadomy" - Krzysztof Kaczorowski

Nie dla mężczyzn prawdziwych, są deptaki szerokie,
Łatwe , zbyt oczywiste i proste banalnie,
by przejść je, pamięcią płytką… przejść z przymkniętym okiem –
dla mężczyzn, choć wąskie… piękne są… niezaprzeczalnie.

Nie istnieją dla mężczyzn, żadne drogi na skróty.
Umniejszyłyby znaczenie, mojej godności,
w trudzie, którą zdobywam, zdzierając własne buty,
dążąc do współczucia i do świadomości.

Doświadczając i bojaźni i drżenia… bezdomnie,
akceptować wielkość swą a i małość muszę.
Bo gdy żyję świadomie, pielgrzymuję przytomnie,
to po latach wygrywam swoją własną duszę.

Radość 08.04.2010