Kraków niczego nie zamknął, wtedy
miesza się z teraz, niedokończone
zagląda przez szparę – a jednak!
Skóra pachnie inaczej, próbujesz
zrozumieć. Zdjęta bauta nie oznacza
prawdy, z którą i tak się rozminiesz,
marne wylinki urosną do rangi odkryć,
uchwycisz kolejny trik – ciało jest iluzją.
wciąż kocham twoje włosy
plotę nadzieję że kiedyś
była tu kawiarnia. jedyna w mieście
herbata z samowara ukradkiem
wymykałaś się każdego rana
to była nasza tajemnica
ukrywana przez lata zapowiedź
strachu: dźwięk tłuczonych butelek
nie uderza już z taką siłą gotowość
zmiany stanu skupienia myśli
kodują hasło: rezygnacja
Najdroższy,
myślisz, że sprzedawanie bielizny może być
sposobem na życie? Wstyd nie okalecza,
liczy się przetrwanie. Jakoś trzeba oswoić
strach, pisany innymi literami.
Mieliśmy być tu razem. Od wylotu dzieliły nas
godziny. Poszłam tylko do sklepu, po mięso
na chinkali (Giorgi je uwielbiał). Wspólny posiłek
przed skokiem w przepaść.
Podobno nie było ofiar. Czasem słyszę serce,
śnię, że mnie dotykasz, jak wtedy w Siginachi.
Mówią, że jestem piękna, mogę pozostać
szczepem winnym.
W tym roku Giorgi poszedłby do szkoły
przyjacielu,
trudno jest chorować w obcym języku
nauczyłam się słowa patience
jutro wyjmą mi serce może tutaj
noszą je po drugiej stronie
noc dokłada kolejne godziny
myślę o mamie w ciemności
łowię pochylony profil
szukam słów szytych na miarę
jeśli uspokoję oddech jeszcze
poddam się dłoniom
nad ranem umarła rosemarie
jej śmierć była młoda
i miała wielkie oczy
dźwięki dzieciństwa, szukanie podobnych
tropów, dzikich ogrodów, (moi synowie nie lubią mirabelek).
przynosiliśmy w liściach łopianu dojrzałe,
najlepiej smakowały w brzezinie przy cegielni,
wtedy powiedziałam o nas Ewie. latem
nauczyłam się pływać, na wyspie
nie mieszkają duchy. wiedziałbyś,
nadal patrzę w twoje okno.
